Η γκρίνια καταστρέφει τη θηλυκότητά σου

Και δεν το λέω για να σε τρομάξω, ούτε για να πω ότι μια γυναίκα που γκρινιάζει είναι λιγότερο θηλυκή. Το λέω γιατί βλέπω πολύ συχνά κάτι άλλο: πίσω από τον μόνιμο εκνευρισμό, την ανυπομονησία και αυτή την αίσθηση ότι «όλα με ενοχλούν», πολλές φορές υπάρχει μια γυναίκα που έχει κουραστεί να κρατάει πολλά και έχει αρχίσει να χάνει την επαφή με τις δικές της ανάγκες.

Στις διαγνωστικές Somatic Map, ένα από τα πιο δύσκολα σημεία για αρκετές γυναίκες είναι να φωτογραφίσουν το σώμα τους. Ακούω φράσεις όπως «δεν θέλω να το βλέπω», «ντρέπομαι», «δεν μου αρέσει όπως είναι τώρα». Και όταν ξεκινούν το Club, λίγο αργότερα μπορεί να ακούσω «δεν πρόλαβα» ή «δεν είχα χρόνο».

Φαινομενικά είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Στην πραγματικότητα, αρκετές φορές από πίσω υπάρχει το ίδιο μοτίβο: θέλω να αλλάξει το σώμα μου, αλλά δυσκολεύομαι ακόμη και να το κοιτάξω χωρίς απόρριψη· θέλω να με φροντίσω, αλλά περιμένω να περισσέψει χρόνος, ενέργεια και διάθεση.

Μόνο που ο χρόνος και ο σεβασμός προς τον εαυτό μας δεν εμφανίζονται ξαφνικά κάποια μέρα, όταν όλα επιτέλους έχουν τακτοποιηθεί. Δημιουργούνται μέσα στην καθημερινότητα, συνήθως μέσα από μικρές επιλογές που επαναλαμβάνονται.

Πίσω από τη μόνιμη δυσαρέσκεια πολλές φορές υπάρχει μια γυναίκα που έχει μάθει να αναβάλλει τον εαυτό της.Οι γυναίκες σπάνια λένε «έχω γίνει γκρινιάρα»

Συνήθως θα το πουν αλλιώς.

«Έχω πολλά νεύρα τελευταία.»

«Δεν έχω καθόλου υπομονή.»

«Με ενοχλούν όλα.»

«Απαντάω πιο απότομα απ’ ό,τι παλιά.»

«Νιώθω ότι όλα πέφτουν πάνω μου.»

Ή μπορεί να το ακούσουν από τους γύρω τους: «Έχεις γίνει πολύ νευρική», «όλο κάτι σε ενοχλεί», «δεν μπορείς να χαλαρώσεις λίγο;».

Η ίδια όμως τις περισσότερες φορές δεν νιώθει ότι «γκρινιάζει». Νιώθει κουρασμένη, πιεσμένη, φορτωμένη, ίσως και λίγο αόρατη μέσα στη δική της ζωή. Νιώθει ότι πρέπει να θυμάται, να οργανώνει, να φροντίζει, να προλαβαίνει και να ανταποκρίνεται συνεχώς, ενώ οι δικές της ανάγκες μετακινούνται ξανά και ξανά για «αργότερα».

Και όταν αυτό γίνεται για πολύ καιρό, κάτι αλλάζει. Η υπομονή μικραίνει, ο εκνευρισμός έρχεται πιο γρήγορα και η ένταση αρχίζει να γίνεται σχεδόν ο φυσικός τρόπος αντίδρασης. Όχι επειδή ξαφνικά άλλαξε ο χαρακτήρας της, αλλά επειδή έχει μείνει για πολύ καιρό χωρίς αρκετό χώρο για να κατεβάσει ρυθμούς, να ακούσει τον εαυτό της και να αναπληρώσει όσα δίνει.

Δεν σημαίνει ότι κάθε εκνευρισμός κρύβει εξάντληση ούτε ότι υπάρχει μία εξήγηση για όλες τις γυναίκες. Αξίζει όμως, πριν πεις «έτσι έγινα», να αναρωτηθείς μήπως αυτό που βλέπεις ως χαρακτήρα είναι στην πραγματικότητα μια κατάσταση που έχει γίνει συνήθεια.

Μερικές φορές δεν έχεις γίνει πιο δύσκολη. Έχεις απλώς μείνει για πολύ καιρό χωρίς αρκετό χώρο για εσένα.

📝 Μικρή παρατήρηση

Αν τελευταία νιώθεις ότι όλα σε ενοχλούν περισσότερο, πριν αρχίσεις να κατηγορείς τον εαυτό σου, ρώτησε: ξεκουράζομαι πραγματικά; έχω χρόνο χωρίς απαιτήσεις; υπάρχει μέσα στη μέρα μου κάτι που κάνω μόνο επειδή μου αρέσει; ή έχω μετατρέψει ακόμη και τη φροντίδα μου σε άλλη μία υποχρέωση;

Όταν το νευρικό σύστημα μένει για πολύ στην ένταση

Όταν περνάς μεγάλο μέρος της ημέρας σε εγρήγορση, με το μυαλό συνεχώς στο επόμενο πράγμα που πρέπει να γίνει, υπάρχει όλο και λιγότερος χώρος για υπομονή. Δεν χρειάζεται να συμβαίνει κάτι δραματικό· πολλές φορές είναι η συσσώρευση από δεκάδες μικρά πράγματα μέσα στη μέρα: μηνύματα, δουλειά, υποχρεώσεις, αποφάσεις, θόρυβος, άνθρωποι που χρειάζονται κάτι από εσένα και ελάχιστες πραγματικές παύσεις.

Κάποια στιγμή το σώμα αρχίζει να το δείχνει. Η γνάθος σφίγγει, οι ώμοι ανεβαίνουν, η αναπνοή γίνεται πιο ρηχή, η φωνή αλλάζει και η αντίδραση βγαίνει πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελες. Ένα μικρό ερέθισμα μπορεί να πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, όχι απαραίτητα επειδή είναι τόσο σημαντικό, αλλά επειδή έρχεται πάνω σε ένα σύστημα που ήδη κουβαλά ένταση.

Και τότε είναι εύκολο να παρεξηγήσεις αυτό που σου συμβαίνει. Αντί να σκεφτείς «έχω κουραστεί πολύ» ή «δεν έχω κατεβάσει ρυθμούς εδώ και ώρες», μπορεί να πεις «τι έχω πάθει;», «γιατί έχω γίνει έτσι;», «δεν ήμουν έτσι παλιά».

Μόνο που το σώμα δεν ενδιαφέρεται αν εσύ θεωρείς ότι «πρέπει να αντέχεις». Όταν έχει μείνει για πολύ καιρό σε ένταση, θα βρει τρόπο να το δείξει, με εκνευρισμό, ανυπομονησία, δυσκολία να χαλαρώσεις, ανάγκη να ελέγξεις περισσότερο ή με αυτή τη μόνιμη αίσθηση ότι κάτι σε ενοχλεί.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε νεύρο ή κάθε παράπονο είναι θέμα νευρικού συστήματος. Σημαίνει όμως ότι αξίζει να παρατηρήσεις αν η ένταση έχει γίνει το φυσικό σου υπόβαθρο, τόσο γνώριμο πια ώστε δεν το καταλαβαίνεις μέχρι να ξεσπάσει προς τα έξω.

Δεν χρειάζεται πάντα να “διορθώσεις” τον χαρακτήρα σου. Μερικές φορές χρειάζεται πρώτα να μειώσεις την ένταση μέσα σου.

📝 Μικρή παρατήρηση

Την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι ανεβαίνεις, πριν απαντήσεις, παρατήρησε για λίγα δευτερόλεπτα το σώμα σου: είναι σφιγμένη η γνάθος; κρατάς την αναπνοή σου; έχουν ανέβει οι ώμοι; Μερικές φορές η πρώτη αλλαγή δεν είναι να αλλάξεις σκέψη, αλλά να βοηθήσεις το σώμα να βγει λίγο από την ετοιμότητα.

---

Υπάρχει και η γκρίνια του αυτόματου πιλότου

Δεν είναι όμως πάντα η εξάντληση. Υπάρχουν και περίοδοι που μπορεί να μην συμβαίνει κάτι ιδιαίτερα δύσκολο, να έχεις χρόνο, να είναι όλα σχετικά καλά, και παρ’ όλα αυτά το μυαλό να συνεχίζει να ψάχνει τι λείπει, τι δεν έγινε σωστά, τι θα μπορούσε να ήταν καλύτερο.

Ποιος δεν φέρθηκε όπως περίμενες. Τι δεν σου αρέσει πάνω σου. Τι άλλαξε στο πρόσωπό σου. Τι δεν πρόλαβες. Τι κάνουν οι άλλοι καλύτερα. Τι θα έπρεπε να έχεις ήδη πετύχει. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, η προσοχή εκπαιδεύεται να πηγαίνει πρώτα σε αυτό που λείπει και πολύ λιγότερο σε αυτό που ήδη υπάρχει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσποιείσαι πως όλα είναι υπέροχα. Υπάρχουν πραγματικά προβλήματα, δύσκολες σχέσεις, απογοητεύσεις και περίοδοι που δεν είναι καθόλου εύκολες. Δεν μιλάω για τοξική θετικότητα ούτε για το να καταπιέζεις αυτά που νιώθεις.

Μιλάω για εκείνες τις στιγμές όπου αντικειμενικά δεν συμβαίνει κάτι κακό, αλλά το μυαλό δεν μπορεί πια να μείνει για λίγο μέσα σε κάτι καλό χωρίς να βρει αμέσως τι χαλάει την εικόνα.

Και αυτό μπορεί να γίνει συνήθεια. Το παράπονο γίνεται ο εύκολος τρόπος να ξεκινήσεις μια κουβέντα, να συνδεθείς με κάποιον, να γεμίσεις μια σιωπή ή απλώς να δώσεις στο μυαλό κάτι γνώριμο να επεξεργαστεί.

Το δύσκολο είναι ότι όταν αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται συχνά, αρχίζεις να ζεις περισσότερο μέσα στην έλλειψη παρά μέσα στην εμπειρία. Δεν βλέπεις μόνο τι συμβαίνει· βλέπεις κυρίως τι θα έπρεπε να είναι διαφορετικό.

Και κάπου εκεί χάνεται κάτι πολύ σημαντικό: η ικανότητα να απολαμβάνεις αυτό που ήδη υπάρχει χωρίς να χρειάζεται πρώτα να βελτιωθεί.

Αν η προσοχή σου έχει μάθει να ψάχνει συνέχεια τι λείπει, μπορεί σιγά σιγά να μάθει ξανά να βλέπει και τι υπάρχει.

📝 Κάποια στιγμή μέσα στη μέρα, χωρίς να προσπαθήσεις να «σκεφτείς θετικά», ρώτησε απλώς: «Τι είναι καλό αυτή τη στιγμή;». Μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό, ο καφές σου, λίγη ησυχία, ο ήλιος, ένα τραγούδι, ένα μήνυμα, το γεγονός ότι κάποιος που αγαπάς είναι καλά. Δεν ακυρώνεις τα δύσκολα. Απλώς δεν αφήνεις το μυαλό να εξασκείται μόνο σε αυτά.

Και τώρα ίσως με ρωτήσεις: «Τι σχέση έχει όλο αυτό με τη θηλυκότητα;»

Για μένα, η θηλυκότητα δεν είναι το μακιγιάζ, τα μαλλιά, το φόρεμα ή το πόσο «γλυκά» μιλάς. Δεν είναι να είσαι πάντα ήρεμη, χαμογελαστή και διαθέσιμη, ούτε να προσπαθείς να χωρέσεις σε μια εικόνα του πώς «πρέπει» να είναι μια γυναίκα.

Τη βλέπω περισσότερο σαν μια εσωτερική κατάσταση επαφής. Να μπορείς να αισθάνεσαι το σώμα σου, να αναγνωρίζεις τι σου κάνει καλό και τι όχι, να απολαμβάνεις χωρίς ενοχή, να χαλαρώνεις όταν δεν υπάρχει λόγος να βρίσκεσαι σε άμυνα, να δέχεσαι χωρίς να πρέπει συνέχεια να αποδεικνύεις κάτι και να είσαι παρούσα μέσα στη ζωή σου, όχι μόνο λειτουργική.

Και ακριβώς εκεί η μόνιμη γκρίνια, ο εκνευρισμός και η δυσαρέσκεια αρχίζουν να έχουν σημασία. Όχι επειδή μια «θηλυκή γυναίκα» δεν θυμώνει ή δεν παραπονιέται ποτέ, αυτό θα ήταν και ψεύτικο και καταπιεστικό. Αλλά επειδή όταν ζεις για πολύ καιρό μέσα στην ένταση, στην κριτική και στο «τίποτα δεν είναι αρκετό», μένει όλο και λιγότερος χώρος για εκείνη την πλευρά σου που νιώθει, απολαμβάνει και μαλακώνει.

Πώς να νιώσεις καλά μέσα στο σώμα σου όταν το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι τι δεν σου αρέσει; Πώς να κοιταχτείς στον καθρέφτη όταν το βλέμμα σου πηγαίνει αυτόματα στη ρυτίδα, στο οβάλ, στο πρήξιμο ή στο σημείο που «έπεσε»;

Πώς να απολαύσεις μια όμορφη στιγμή όταν το μυαλό σου έχει μάθει να ψάχνει αμέσως τι λείπει ή τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο;

Η θηλυκότητα δεν εξαφανίζεται επειδή έχεις νεύρα, κουράστηκες ή περνάς μια δύσκολη περίοδο. Αυτό που μπορεί να χαθεί σταδιακά είναι η επαφή μαζί της. Η πρόσβαση σε εκείνη την πιο αισθητηριακή, πιο ζωντανή και πιο απολαυστική πλευρά σου, που δεν λειτουργεί μόνο μέσα από έλεγχο, υποχρέωση και προσπάθεια.

Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο: δεν χρειάζεται να «γίνεις πιο θηλυκή». Χρειάζεται να δημιουργήσεις ξανά λίγο χώρο για να νιώσεις την πλευρά σου που ήταν ήδη εκεί.

Η θηλυκότητα δεν χάνεται. Χάνεται η επαφή μαζί της.

Δεν θα σου πω «σταμάτα να γκρινιάζεις»

Γιατί αυτό, από μόνο του, δεν βοηθά σχεδόν καθόλου.

Πιο χρήσιμο είναι να κοιτάξεις τι υπάρχει κάτω από τη γκρίνια. Μήπως είσαι κουρασμένη περισσότερο απ’ όσο παραδέχεσαι;

Μήπως λες «ναι» πολύ πιο συχνά απ’ όσο πραγματικά θέλεις;

Μήπως περιμένεις από τον εαυτό σου να είναι συνεχώς διαθέσιμος, υπομονετικός και λειτουργικός;

Μήπως η μέρα σου είναι γεμάτη υποχρεώσεις, αλλά σχεδόν άδεια από μικρές στιγμές απόλαυσης;

Όταν για πολύ καιρό ακούς μόνο το «πρέπει» και αγνοείς το «τι χρειάζομαι», κάποια στιγμή χάνεις την επαφή με τα σήματα του σώματός σου. Και τότε η ένταση, η ανυπομονησία ή η γκρίνια μπορεί να γίνουν ο τρόπος με τον οποίο βγαίνει προς τα έξω αυτό που δεν έχεις ακούσει μέσα σου.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που βλέπω πολύ συχνά στις γυναίκες: περιμένουν να αλλάξουν πρώτα για να αρχίσουν να φροντίζουν τον εαυτό τους.

«Όταν αδυνατίσω, θα πάρω όμορφα ρούχα.»

«Όταν φτιάξει το σώμα μου, θα το κοιτάω με περισσότερη αγάπη.»

«Όταν έχω χρόνο, θα ασχοληθώ μαζί μου.»

«Όταν περάσει αυτή η περίοδος, θα ξεκουραστώ.»

Μόνο που η επόμενη περίοδος πάντα έρχεται. Πάντα υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει, κάποιος που σε χρειάζεται, ένας νέος στόχος, μια νέα υποχρέωση. Αν η φροντίδα σου εξαρτάται από το πότε θα αδειάσει επιτέλους η ζωή σου, μπορεί να περιμένεις για χρόνια.

Και όσο περισσότερο αναβάλλεις εσένα, τόσο πιο εύκολο γίνεται να ενοχλείσαι με όλα όσα ζητούν κι άλλο από εσένα.

Η φροντίδα δεν είναι το βραβείο που παίρνεις όταν επιτέλους σου αρέσει ο εαυτός σου. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ξαναχτίζεις τη σχέση μαζί του.

Μικρά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν τον τόνο της ημέρας

Δεν χρειάζεται να προσθέσεις άλλες δέκα υποχρεώσεις με την ταμπέλα «αυτοφροντίδα». Αντίθετα, όσο πιο απλά είναι τα πράγματα, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να τα κάνεις πραγματικά.

Μην ξεκινάς τη μέρα κατευθείαν μέσα στις ζωές των άλλων. Άφησε για λίγα λεπτά το κινητό, πιες τον καφέ σου, κοίταξε έξω, τεντώσου ή απλώς κάτσε λίγο χωρίς να δεχτείς αμέσως μηνύματα, ειδήσεις και απαιτήσεις.

Πιάσε τη στιγμή πριν βγει η αντίδραση. Όταν νιώσεις ότι ανεβαίνει ο εκνευρισμός, χαλάρωσε λίγο τη γνάθο, νιώσε τα πέλματά σου στο πάτωμα και άφησε μια πιο αργή εκπνοή. Δεν σημαίνει ότι καταπίνεις αυτό που σε ενοχλεί· σημαίνει ότι δίνεις στον εαυτό σου μερικά δευτερόλεπτα για να απαντήσεις εσύ, πριν απαντήσει η ένταση..

Βάλε κάθε μέρα κάτι που σου προσφέρει πραγματική απόλαυση χωρίς να χρειάζεται να το “κερδίσεις”. Μουσική, ένα φρούτο που θα φας αργά, λίγος ήλιος, ένα άρωμα, ένα ζεστό ντους, ένα ωραίο φλιτζάνι, λίγα λεπτά που δεν κάνεις τίποτα χρήσιμο. Δεν είναι χάσιμο χρόνου· είναι υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι μόνο υποχρεώσεις.

Σταμάτα να χρησιμοποιείς το σώμα σου μόνο σαν project διόρθωσης. Άγγιξέ το, βάλε την κρέμα σου χωρίς βιασύνη, κάνε λίγο μασάζ στο πρόσωπο, στον αυχένα ή στα πέλματα χωρίς κάθε φορά να περιμένεις αποτέλεσμα. Το σώμα χρειάζεται και φροντίδα που δεν συνοδεύεται από το μήνυμα «πρέπει να αλλάξεις».

Και πριν φτάσεις στην εξάντληση, σταμάτα λίγο νωρίτερα. Ένα «όχι», δέκα λεπτά σιωπής, ένα βράδυ που θα ξαπλώσεις νωρίτερα ή μια μικρή παύση μέσα στη μέρα μπορεί να μην αλλάξει όλη σου τη ζωή, αλλά μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο θα περάσεις την επόμενη ώρα.

Το ζητούμενο δεν είναι να προσθέσεις άλλη μία λίστα υποχρεώσεων. Είναι να αρχίσεις να αφήνεις λίγο περισσότερο χώρο και για εσένα.

Η φροντίδα δεν ξεκινά όταν γίνεις «έτοιμη»

Δεν χρειάζεται να αγαπάς κάθε σημείο του σώματός σου από αύριο. Χρειάζεται όμως να σταματήσεις να του στερείς τη φροντίδα μέχρι να αλλάξει.

Δεν χρειάζεται επίσης να γίνεις πρώτα πιο ήρεμη, πιο αδύνατη, πιο οργανωμένη ή πιο «σωστή» για να αρχίσεις να σου φέρεσαι καλά. Και φυσικά δεν χρειάζεται να μην εκνευρίζεσαι ποτέ για να είσαι θηλυκή. Έχεις δικαίωμα να θυμώνεις, να κουράζεσαι, να λες όχι και να μη σου αρέσουν πράγματα.

Το θέμα είναι να μη γίνει η δυσαρέσκεια η μόνιμη γλώσσα με την οποία μιλάς στη ζωή και στον εαυτό σου.

Γιατί όταν αρχίζεις ξανά να ακούς το σώμα σου, να αφήνεις λίγο χώρο για απόλαυση, να ξεκουράζεσαι πριν καταρρεύσεις και να μη σε βάζεις πάντα τελευταία, αλλάζει σιγά σιγά και ο τρόπος που αντιδράς σε όσα συμβαίνουν γύρω σου.

Όχι επειδή η ζωή έγινε τέλεια.

Αλλά επειδή δεν είσαι πια τόσο μακριά από εσένα.

Θηλυκότητα δεν είναι να είσαι πάντα γλυκιά, ήρεμη και περιποιημένη. Είναι να μη χάνεις την επαφή με εσένα.

Και ίσως την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι όλα αρχίζουν να σε ενοχλούν, αντί να ρωτήσεις «τι έχω πάθει πάλι;», δοκίμασε να ρωτήσεις κάτι διαφορετικό:

«Τι έχω ανάγκη και δεν ακούω;»

Μερικές φορές από εκεί ξεκινά όλη η αλλαγή.

Με αγάπη και σεβασμό,

Λούμι 💛